من سمت چپ من مشکل شهرستان است. در حال حاضر من احساس گناه

اگر فکر وارد شده بود سر من در اوایل ماه مارس, من از آن آگاه است. اما CNN, The New York Times و NPR در مورد: نیویورک خواهد بود آینده کانون بیماری همه گیر. همسایه ناگهان شلوغ راهرو با بسته بندی valises برای “آخر هفته” سفر به تابستان خود را ، حتی دوستان شما در اروپا و نیویورک-عاشقان تمام شد عصبی Skyping من در مورد برنامه های من است.

اما آن اواخر شب تماس تلفنی از پسر من است که آن را انجام داد. او از من خواست برای دریافت و با اقتدار است که من تا به حال شنیده ام قبل از. در یک دوم تقسیم به نسل منتقل شده بود به و 30-چیزی در هزینه است. من در 70s به. این اولین بار بود که من واقعا احساس می شود ،

من می دانستم که من پیوستن به خروج از ممتاز. دیوید یکی از باربرها در ساختمان به من نگاه مشتاقانه صبح من سمت چپ. “نمی کویر ما!” او گفت: تنها نیم شوخی. دیوید در محله برانکس احتمالا خیلی سخت تر ضربه از سمت غرب بالا.

اما نگرانی در پسر من صدای اجتناب ناپذیر بود; آن را دوست دارم یا نه, من بخشی از گروه پرخطر خواهد بود که به زودی پر کردن تخت بیمارستان در اطراف شهرستان.

از آن شده است از دو ماه از من فرار کرد. من زندگی می کنم یک ساعت از شمال به شهرستان در لوکس ترین مخفیگاه هر فراری می تواند میل. من همسر سابق و از من دعوت کرد به سر خم کردن در بزرگ و پر نور اتاق است که او با استفاده از به عنوان یک نقاشی studio; آنها نمی تواند بیشتر سخاوتمندانه. این ممکن است عجیب ترین ménage trois در این زمان های عجیب و غریب. به عنوان دختر من می گوید: “این یک طلاق رویای کودک: هر سه دوست داشتن پدر و مادر زیر یک سقف است.”

اما من از دست این شهر عمیقا. به عنوان یک بومی نیویورکر من هرگز به دور از آن را برای این مدت طولانی. من از دست این راحتی کاملا آشنا — دانستن که من کالج, دوست, زندگی در ساختمان در سراسر خیابان پسر عموی من به طور مستقیم در سراسر پارک و که من می توانید پیدا کردن راه خود را به کسی که شام میخورد حتی در خواب من.

من سعی می کنم به من میزبان حریم خصوصی است که سزاوار آنها. پس از سال ما با هم تنهاست من سابق می داند که من عادت: یک منبع خوب از شکلات تیره در خانه.

در غیر این صورت همه ناآشنا است. در اینجا من مانند یک نوزاد تند میله تخت خود را نا امید که او نیست راه رفتن را آموخت. روز دیگر من تا به حال چیزی از Walgreens پایین تپه. من از دست رفته من راه آمد و تنومند بازگشت. من احساس مانند مغز من شد و گفت: شما که در آن شما قرار است به شود.

مانند بسیاری از نیویورکی من شده است اغوا شده توسط شهرهای دیگر اما همیشه متوجه شدم در دل و روده من که من نمی تواند ترک. منهتن claustrophobic شبکه کشید من به پاریس’ خیابان های پیچ در پیچ. بالا رفتن سرسام آور اجاره ساخته شده من در آرزوی زندگی در یک ارزان تر اما کمتر فکری شهرستان مانند برلین. لس آنجلس به نظر می رسید خیلی شدید و غیر عادی است که شاید از آن برای شروع یک زندگی جدید است.

و پس از آن وجود دارد روستایی تنظیمات ساخته شده است که آلودگی و هزینه های روزانه از شهرستان به نظر می رسد پوچ و حتی توهین آمیز است. در عین حال تمام جاهای دیگر غیر واقعی به نظر می رسید. برای بهتر یا بدتر نیویورک واقعیت من.

من نه تنها یکی است. من یکی از دوستان که تا به حال پا کردن جزیره منهتن در 30 سال. “شما می توانید بقیه جهان” او می گویند. “اگر آن را حتی وجود دارد.” که یک چیز عجیب و غریب می گویند پس از ساختمان های تاریخی در حال تخریب در شهرستان در قطره از توسعه checkbook. در سن 30 سالگی بیشتر بومی نیویورک شروع به درک که این شهر که در آنها بزرگ شده دیگر وجود ندارد به جز در تصورات خود را.

اما آن را سمت راست وجود دارد در فرد تخیل که در آن واقعی نیویورک ساکن. وجود دارد به عنوان بسیاری از شبکه های نامرئی — جغرافیایی همدلی عملی — که وجود دارد مردم در این شهرستان است. این شبکه را به صبر و حیله گری به ساخت و در یک حس واقعی هستند نشین شهر عمده موفقیت راه خود را از کنده کاری از هرج و مرج های کوچک, شخصی, حس نظم. تنها با یک شبکه می تواند یک مسیر پایین بهترین متخصص فیزیوتراپی یا تعمیر کامپیوتر-فرد می دانم که در آن برای دریافت واقعی کرون کره یا یک مناسب و معقول تخم مرغ-کرم.

در ابتدا آن را ناشناس و شهرستان به خود جلب کرد که من را از برانکس, که در آن من تا به منهتن که در آن من می توانم دوباره خودم را. من غیرمتعارف دوره من بورژوا دوره جزیره فاز که در آن تقریبا همه من می دانستم که به سمت مناطق حومه.

اما دوری از نیویورک برای این مدت طولانی باعث می شود من آگاه باشید که وب سایت از انسان در ارتباط است که در زمان من در دهه های ساخت — رزا و Ivanka های مادرانه پیشخدمت در کافی شاپ; ایوان داروساز که پر من نسخه بدون خواسته بودن; دایان, یک بی خانمان در خیابان 96 که شوخ داستان بقا شهری در حال شهادت او را به انعطاف پذیری — دارای نگه داشته مرا گرم در آنچه که می تواند گاهی اوقات سرد تنظیم کنید.

پس از من سمت چپ در ماه مارس, من pored بیش از اخبار حساب های خسته مراقبت های بهداشتی کارگران و کبابی دوستان من که ماندند برای به دست آوردن یک حس چگونه نیویورک تغییر کرده بود. من غبطه می خوردند 7 p. m. ارکسترهای از clappers و گلدان-bangers. من fantasised در مورد افزایش مصرف از یکی از پایان becalmed منهتن به دیگر راه من در روزهای یکشنبه زمانی که من یک پسر بچه بود.

اما من هم احساس گناه. نه در مورد پیدا کردن یک پناهگاه امن — تا آنجا که من می توانید آن را خردمندترین حرکت برای همه نگران — اما در مورد نیاز به ترک دوستان و همسایگان.

در حال حاضر من می خواهم به اصلاح شهروندی من است که در آن عمیق ترین سطح معنی مراقبت در مورد افراد دیگر است.

من باید از نشستن در overstuffed یک خوابه نگرانی به عنوان آمبولانس جیغ و یا تکان محدود با تشکر از پلیس و آتش نشانان به من راه رفتن و گذشته دوقلوی خود را به ایستگاه های 100 و خیابان است. من باید ترک خوردگی جوک با دیوید و دیگر باربرها در ساختمان و پیوستن به همسایگان در لابی به سوگواری هنگامی که سالمندان ساکن می میرد.

نیویورک شهرت برای بودن سخت و unsentimental خوبی به دست آورده; ارتباط بین مردم شکننده موقت. اما در یک زمان مثل این معلوم می شود که ما در حال ایالات احساسات که 9/11 و طوفان شنی کنار معمولا تبلیغ در نیویورک: درماندگی و ترس و شجاعت و از خود گذشتگی.

روز دیگر من در صحبت تلفنی با یک دوست عزیز که با این نسخهها کار در شهر برای Memorial Sloan Kettering Cancer Center. من به او گفتم که من احساس گناه در مورد ترک نیویورک حتی اگر مطمئن نبودم که این شهرستان نیاز من گناه.

“اما ما نمی,” او گفت: با تمرین نیویورک طنز “ما قطعا انجام دهد.”

c.2020 شرکت نیویورک تایمز

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>